Brave Festival

Medialne dziewczyny

2009-07-16T15:21:00.000-07:00

Najmniej śpiąca w trakcie Brave. Bardzo przez to Brave. O każdego dziennikarza walczyła jak oszalała. Czytała bloga. Czy wspominałam, że wyglądała zawsze świetnie? Zgaduję, ale pewnie się nie mylę, że miała przy tym porządek w domu, uzupełnioną lodówkę i postępy w przygotowaniach do Tego dnia. Matylda - jak Ty to robisz?

Kiedy Grzegorz powiedział - znajdź mi taką Kasię (jak Kasia M.) żeby zajęła się PR zadzwoniłam do Karoliny. Myślę sobie "kurde, nie wiem czy będą jak Kasia" (bo to się dwa razy nie zdarza!), ale jak usłyszałam głos Karoluchy Kubaruchy zmęczony całym dniem, zaspany itd. i że "dobrze, przyjedziemy", pomyślałam, że będzie ok. Jak robiłam, zdjęcia Karola kursowała gdzieś między Warszawą a Wrocławiem, po raz 163 w miesiącu, dlatego jej nie ma.

Jesteście (razem ze wsparciem z Mieleckiej) bardzo High!

Jeszcze parę spraw

2009-07-15T02:25:00.000-07:00

Tara! Jeszcze nie zmykam tego bloga. Ostatnie posty były już z drogi gdzieś między Częstochową (nie, nie, to nie w kontekście wszystkich modlitw świata) a Płońskiem (a propos tej ostatniej lokalizacji, to w pobliżu owego Płońska, spotkałam Ewę z Gliwic w naszej koszulce). Ale się wciągnęłam. Tyle, że po festiwalu zajrzy tu już pewnie administrator strony BF w ramach sprawdzania, jakie linki działają. Niemniej - muszę jeszcze parę rzeczy naskrobać.

Chciałam przedstawić wszystkie osoby, które pracują nad tym, żeby Brave wogóle miał rację bytu, żeby był trochę "innym" festiwalem, żeby jednocześnie nie ustępował a nawet przewyższał innych profesjonalizmem, co u nas raczej czytamy jako: dobrą atmosferę:) Wiem, że każdy starała się jak mógł i dążyliśmy do tego, że nie zwalać winy na innych. Dzięki temu, jak pisała Nastka w komenatrzu do poprzedniego wpisu, każdy otrzymał lekcję dla siebie.

Tak więc chciałam przedstawić wszystkich, ale nie było czasu. Nadrabiam.

Muszę powiedzieć np. o Marcie, którą poznałam dopiero podczas tej edycji. Marta - nie jesteś zupełnie normalna, skoro siedzisz na brejwowym froncie i przyjmujesz pierwsze ciosy i nadal jesteś serdeczna. I te Twoje włosy!

Wolontariusze

2009-07-12T07:48:00.000-07:00

Zabierałam się do tego wpisu od paru dni. Trudno wyrazić jaką rolę odegrali w tym całym zamieszaniu. Renata zwerbowała jakąś setkę świetnych osób, które poświęciły swój czas, biegając za mnichami po zoo, odbierając Gruzinki z lotniska, tłumacząc spotkania, nosząc wodę i kanapki. Możemy stawać na głowie, ale jeśli wolontariusze nie pomogą nam dotrzeć do ludzi i zbudowac jakiegoś wrażenia, atmosfery, to na nic nasze akrobacje. Poznałam może kilkanaście z tych osób, reszta to cisi bohaterzy, którzy przebywali wciąż w jakiejś misji. Jak taki Włodek na przykład. Ludzie, DZIĘKI, że zrobiliście ten Brave!

A oto Renata:-)

To było wczoraj

2009-07-12T07:44:00.000-07:00

La Kaita - możecie sobie wyobrazić. Nie znajdę słów. W większe zdumienie wprawiła mnie jednak wczoraj w nocy publiczność w Teatrze Lalek. Najpierw czekała jakąś godzinę na wejście i rozpoczęcie koncertu. Tym bardziej zdziwł mnie fakt, że tuzż po pojawieniu się artystów na scenie, zgotowała im takie przyjęcie jak conajmniej przed pierwszym bisem. Przez cały koncert odpowiadali na okrzyki Alejandro Vegi "Ole!" i przerywli brawami brawurowe solówki wokalne i taneczne. To była prawdziwa euforia. Zastanawia mnie to z dwóch powodów. Jeden zdaje się być oczywisty: El Cuadro Flamenco to mistrzowie swojego gatunku z rasowym "pieprzykiem" jakim jest temperament La Kaity. Drugi - publiczność spragniona muzycznego wydarzenia. Nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie kontekst modlitw i skupienia, jaki towarzyszył festiwalowi. Myślę, że i tak każdy z nas zachował dla siebie coś bardzo cennego z całego tygodnia. Matylda, która z ogromnym przejęciem opowiadała o spektaklu teatru więziennego "Po drodze", Kasia, która siedząć koło mnie przeżywała Zikr, Kaja i Anna, która towarzyszyły dzieciakom... Zmęczenie, które udzieliło się wszystkim. I ulga, jaką odczuwa większośc z nas dzisiaj (to chwilowe, następstwem będzie depresja). W Mleczarni tańce trwały do rana. W końcu mieliśmy też okazję (gdyzż o dziwo mało ich w ciągu dnia) podziękować tym, z którymi pracowaliśmy przez te parę miesięcy. Niektórzy poszli odsypiać te bezsenne noce, ale znajdziemy jeszcze okazję, nie?

Wielki dzień Brave Kids

2009-07-10T17:25:00.000-07:00

Widziałam dziś też kawałek próby Brave Kids. Jutro ich wielki dzień. Przez prawie 2 tygodnie dzieciaki ćwiczyły wspólny występ. Na początku trudno było w ogóle znaleźc jakiś wspólny język, a co dopiero wypracować spektakl. Teraz wszyscy tańczą do bollywoodzkiego hitu i tulą się do Lei Wyler, żeby nie gadać za dużo przed występem, tylko skupić się na rolach. Chyba się uda. Wpadłam też niezdara na Andreasa Vollenweidera, który był na próbie. Nie wygląda jak wielka gwiazda. Jest co prawda duży, i ma burzę loków, ale taki z niego zwyczajny, miły pan...

Z piątku na sobotę

2009-07-10T16:54:00.000-07:00

Odpadłam. Ale w sali TPK wciąż balują. Kiedy wychodziłam, na parkiecie została Ania, nasza fotografka, Ewan, angielskojęzyczna część duetu zapowiadającego i Abramz z Ugandy. Jeszcze godzinę wcześniej był cały zespół Wagogo i sam Akong Rinpoche, załozyciel Rokpy. Były bębny i niewytłumaczalne pokłady energii. Działo się, ale o tej porze nie oddam już tego słowami...

Czekaliśmy na Toumani Diabate, ale chyba odpadł jeszcze wcześniej. Mały, kulejący, wielki człowiek. Dał ponad dwugodzinny koncert. Popis! Najpierw improwizował na korze, potem dołączyli muzycy: dwóch gitarzystów, perkusita i ksylofonista. Na dodatek ukazał się potężny w posturze i głosie wokal. Toumani wyznał, że w jego rodzinie tradycja gry na korze utrzymuje się od 71 pokoleń, a to wszystko, co dzis nazywamy soulem czy blusem pochodzi z Zachodniej Afryki. Co się stało z tą zasłuchaną, skupioną brejwową publicznością? Podejrzewam, ze kora, na której grał, obudziła w ludziach dzikie instynkty. Wparowali na scenę i przez chwilę czułam się jak na festiwalu, ale niekoniecznie Brave. Toumani bisując, porwany przez trzech pełnych wigoru tancerzy, czmychnął. Chciałabym go jeszcze usłyszeć, może tym razem właśnie w skupieniu.

Natu

2009-07-10T01:42:00.000-07:00

Zazwyczaj znalezienie odpowiedniej grupy na festiwal to ciężka przeprawa. Rok temu dziennikarka Magda Podsiadły pojechała do Afryki, żeby wytropić zespoły na edycję „Rytuał zaczyna się w Afryce”. Przeszła malarię, ale podróż przyniosła skutki. Prof. Mitchel Strumpf z Tanzanii sam odezwał się do nas, być może z sentymentu do Breslau, z którego pochodził jego ojciec. Nastka z Grzegorzem za niecały miesiąc jadą do Tybetu szukać artystów na kolejną edycję. Dlatego o tak komfortowych sytuacjach jak z Natu można tylko pomarzyć. Natalia sama napisała do nas, że chce wystąpić na Brave. „Bycie Brave to bycie sobą” powiedziała. To chyba jeszcze jedna ciekawa interpretacja. Patrząc na kameralny koncert, jaki wczoraj odbył się w Mleczarni, mam nadzieję, że Natalii udało się poczuć atmosferę inną niż na wielu jej dotychczasowych koncertach. Jakby nie patrząc to przecież gwiazda – dla wielu piosenkarka z telewizji, twarz z plakatów, głos ze znanych stacji radiowych. Mamy naprawdę szczęście, że tyle osób wybiera scenę Brave.

Z zoo

2009-07-09T08:04:00.000-07:00

Nie mogłam się powstrzymać - oto zdjęcia od Karoliny, opiekunki mnichów:

Krytyka

2009-07-09T07:40:00.000-07:00

Dziś rano przeczytałam dość krytyczny komentarz nt. brejwowych filmów. Autor go zaraz usunął. Krytyka festiwalu i jego programu czy organizacji nie jest niczym nowym i ten głos nie był też odosobniony. Wśród bardzo wielu ciepłych, dobrych słów, słyszę też narzekania właśnie na organizację, program. Staramy sie je wszystkie spisywać i wyciągać wnioski. Co roku. Co roku też z czymś nie zdążymy, coś się nie uda. Najtrudniej chyba znaleźć odpowiedź na zarzut, że Brave jest nieautentyczny... a jego publiczność łyka imitacje (komentarz na forum GW). Cóż, odsyłam do tekstu pana Darka Kosińskiego w katalogu. Choć zabrzmi to banalnie - Brave to ryzyko. Warto je podjąć dla ludzi, którzy przyjeżdżają. W szczególności dla dzieciaków. Ale na przemyślenie każdej krytyki znajdziemy czas na pewno. Choć nie wiem jak zniosę krytykę bloga:)

Bilety

2009-07-09T02:32:00.000-07:00

Prawie nie ma biletów. Prawie, bo nawet jeśli w Centrum Festiwalowym mówią wam, że już wszystko sprzedane to wciąż można je dostać. O konikach nic nie wiem, natomiast prawie zawsze tuż przed spektaklem rusza dodatkowa sprzedaż, gdyż niektórzy nie odbierają zaproszeń, rezerwacji lub po prostu nie przychodzą. Nie ma więc co rozpaczać.

Swoją drogą, oficjalnie, bilety zostały już tylko na jutrzejszy koncert Toumani Diabate i dzisiejszy Kut. O resztę trzeba się bić. Toumani występuje zamiast Ahellil, którzy nie dostali wiz na przyjazd do Polski. Dlatego jeśli kupiliście bilet na algierską grupę, możecie spokojnie przyjść z tym biletem na Diabate. Tak samo z biletami na Imzad – są ważne na Andreasa Vollenweidera… na którego oficjalnie nie ma biletów:)

Zikr

2009-07-08T16:32:00.001-07:00

Jestem uprzywilejowaną płcią, którą mogła dziś zobaczyć zikr w wykonaniu Kistynek. Powaliły mnie na kolana swoją naturalnością i energią. I gruzińskimi cukierkami przypominającymi komunistyczne tofi. Doba na zmianę płci bądź kamuflaż to mało, ale warto, panowie.

Tańce cham

2009-07-08T16:17:00.000-07:00

Dziś niespodziewanie, a może zgodnie z niebiańskim planem, mnisi zatańczyli tańce cham. W sobotę zniszczą mandalę i wsypią ją do Odry ku szczęśliwości wszystkich. Początek, uwaga, o 11.30.

Pomoc

2009-07-08T15:31:00.000-07:00

Około 250 zł. Tyle kosztuje jedzenie dla dziecka w Tybecie. Na cały rok. 630 zł musi zapłacić za roczna naukę, która obejmuje także internat. W Ugandzie semestr szkoły wynosi 100 dolarów, niewiele ponad 300 złotych. Tyle potrafimy wydać w tydzień, jeśli nie jesteśmy rozrzutni. Brave Kids miał być krokiem w kierunku realnego spotkania, wymiany doświadczeń, przeżycia emocji związanych z otwarciem się na drugiego, małego człowieka. Ale można zrobić też coś bardziej konkretnego! Łatwo policzyć, że kupując 1 bilet, czy katalog kupujemy obiady na cały miesiąc. Niektórzy z was poznali już czwórkę dzieciaków z Ugandy. Jeden z widzów Brave zaoferował opłacenie mu szkoły. Spontanicznie pojawił się też pomysł, żeby zebrać nie tylko pieniądze, ale i ubrania dla większej liczby dzieciaków. Pomoc trafi więc nie tylko do Tybetu! Przynoście co możecie do Centrum Festiwalowego na Rynku. Tam też możecie kupić fantastyczne rzeczy wykonane przez Nepalczyków, których sprzedaż zasili Rokpę i koszulki z Ugandy. Zróbcie coś więcej. Jesteście przecież Brave:)

Filmy

2009-07-08T15:14:00.001-07:00

Rok temu mogłam chodzić tylko na brejwowe filmy. Przeżywałam, że zobaczę tak niewiele, ale w gruncie rzeczy zobaczyłam cały festiwal, a raczej to, o czym on jest.

Ala G. przygotowała świetny program filmowy. Nie mam nic do poprzednich, ale tegoroczny jest naprawdę wyjątkowy. Bardzo trafnie, czasami niezwykle subtelnie koresponduje z tematem festiwalu. Do końca zostało jeszcze kilka tytułów. Bardzo polecam jutrzejszy „Beyond our Ken”, w którym zobaczycie współczesną, umiejętnie zawoalowaną formę sekty. To bardzo sprawny dokument, który w pewnym momencie wymyka się spod kontroli. Mnie zmroziło. Nieco lżejsze klimaty znajdziecie w „Celebration” – miasteczku zbudowanym na modłę Disney'a, gdzie wszystko do wydaje się idealne do bólu. Mój ulubiony film to jednak „Dream Girls”, mnie samą dziwi ten wybór, kiedy w programie jeszcze dwa znakomite dokumenty o fotografii („War Photographer” i „Looking for an Icon”, poza tym lubię wszystko co z Buddą w tytule), ale ten japoński film, o ironio, wydaje się być najbardziej sugestywny ze wszystkich. Wyobrażam sobie, że znajduję się w tłumie japońskich nastolatek i krzyczę imię idola, który jest w rzeczywistości kobietą... Zobaczcie.
A, i jeszcze „Operation Lizystrata” w piątek, a po nim spotkanie z reżyserem.

Projekcje odbywają się w Kinie Warszawa.

Deszcz

2009-07-07T14:35:00.000-07:00

Zdarzył nam się dziś wieczorem poważny konflikt: Teatr Pieść Kozła (tak, tak, zmieniliśmy nazwę) nieopatrznie zaprosił na Brave Festival grupy, które prosiły o dwie diametralnie różne rzeczy: Gogo Milungu tańczyło i śpiewało w nadziei na deszcz, co brzmiało mniej więcej: watemi wose mwilundiche, tymczasem koreańska szamanka Kim Keum-hwa odprawiła rytuał mający chronić Wrocław przed kolejnymi opadami. Przy bulwarze Dunikowskiego widzieliśmy walczące ze sobą siły natury. Prawie pewna burza tuż przed występem mudang przesunęła się gdzieś na wschód. Wyglądam za okno i zastanawiam się kto ostatecznie zwycięży? Stawiam na szamańskie obrzędy, gdyż szacowna pani Kim miała przy sobie potężniejsze atrybuty, którymi zresztą częstowała zebranych, oraz uczyniła Grzegorza elementem całego rytuału przebierając go w gustowne odzienie.

(fot. Anna Gondek)

W ww konflikcie nie uczestniczą mnisi z Sherab Ling, co owocuje rozrastaniem się przepięknej mandali.

Gogo

2009-07-07T08:35:00.000-07:00

Na dzisiejszym spektaklu Gogo Milngu Group można klaskać i kołysać się. Wpis ten jest odpowiedzią na liczne maile po wczorajszym występie grupy z Tanzanii, w których publiczność przyznała, że ciało rwało się z fotela, ale nie wiedzieli czy wypada. Wypada i w dodatku pokazujemy w jaki sposób:

Marcin

2009-07-07T07:30:00.000-07:00

Marcin pewnie pomyśli, że jestem złośliwa. Nic z tych rzeczy – po prostu skomentował dziś bloga:-) Jest jeszcze parę powodów, żeby lubić Marcina: fantastyczne plakaty, citylighty, i ten wielki banner (pewnie nazywa się to inaczej) na budynku TPK, ulotki, katalog, reklamy, spoty, zadowoleni sponsorzy, media i wspaniały zespół dopomagający – Szymon i Artur. Nasz pan od marketingu. Z wizją.

Szamanka

2009-07-07T07:21:00.000-07:00

Wczoraj przyleciała pani szamanka. Kim Keum-hwa. Wierzę, że samolotem, ale tylko dlatego, że jest taka pozycja w super-logistyku. Jak doniósł mi Marek, na powitanie założyła przepiękny stary, tradycyjny strój koreański i wytworną spinkę Coco Channel.

Ci, którzy wybierają się na dzisiejszy spektakl muszą wiedzieć, iż niestety nie odbędzie się on jak planowano na barce, lecz na brzegu Odry, w tym samym miejscu. Ostatnie deszcze podniosły poziom wody w rzece, dlatego śluzy zostały zamknięte i nie można przetransportować barki w pobliże bulwaru Dunikowskiego. Pani szamanka na wieść o tym rzekła: „gdybym wcześniej wiedziała, coś bym z tym zrobiła”. Ja nie wątpię, że na Brave czary się dzieją, tylko szkoda, że nikt nie poinformował jej o stanie wód we Wrocławiu...

Breakdance Project Uganda

2009-07-06T14:31:00.000-07:00

Szczerze? Pomyślałam sobie, że takie małe dzieciaki niewiele jeszcze potrafią. Najpierw poszłam na spotkanie z Abramzem, który je tu przywiózł. Mówił o pracy z dziećmi, które mają za sobą fatalne doświadczenia. O partyzantach i dzieciach-żołnierzach, gwałtach. O wojnie, która ciągnie się od lat i o tym, że nie wie, jak temu wszystkiemu zapobiec. Ale znalazł coś, co łączy dzieci ze zwaśnionych plemion. Dla niego hip-hop to nie panowie w złotych rolexach i półnagie panie z teledysków. To spotkanie i szansa na przeżycie czegoś wspólnego. Także szansa na życie. Bo breakdance i hip-hop to uniwersalny język, który nie prowokuje sąsiada.

Na Rynku zobaczyłam jak bardzo się myliłam. Te dzieciaki są niesamowite! Najmłodsza Ester ma tylko 10 lat. Widać było, że to oczko w głowie o parę lat tylko starszych chłopców. Wybaczcie, ale breakdensiarze z naszego podwórka mogliby się od nich uczyć wszystkiego. To rasowi tancerze!

Tuż po występie okazało się, że na widowni są też mnisi, artyści z Kerali, dzieci z Nepalu... To wszystko pod pręgierzem. Jakiś pan z Kalifornii krzyczy do mnie, że to awesome, awesome, a ja mu, że to Wrocław.

Mnisi

2009-07-06T14:22:00.000-07:00

Poniedziałek – luz. Ktoś powiedział coś takiego na zebraniu (tak przy okazji - spotykamy się codziennie o 10.30 i dzielimy się różnościami). Ale dla mnie dzień był dość wyjątkowy. Kilka godzin przesiedziałam wpatrzona w mnichów z Sherab Ling, którzy zaczęli swoją pracę od modlitw, a później powoli, zabrali się do rysowania kształtu mandali. Przechodnie na dźwięk tybetańskich rogów, bębnów i dzwonków zatrzymywali się pod oknami Galerii Design. Wiele osób weszło do środka i zaglądało, jak powstaje mandala. Mnisi robili swoje niewzruszeni. Są wspaniali! Jeden pan próbował porozumieć się z nimi po polsku, mówiąc niezwykle powoli i wyraźnie. Jednym słowem – wzbudzili sensację.

Przy okazji Karolina, która jest jedną z opiekunek mnichów, podzieliła się wrażeniami: otóż są bardzo ciekawi wszystkiego wokół, chcą jak najwięcej zwiedzać (byli już w zoo, bo dotąd nie widzieli żyrafy – Karolina, czekam na zdjęcia!), nie gardzą colą, frytkami i kurczakiem, a wczoraj podziwiali Karolinę w Mleczarni, jak tańczyła taniec brzucha. Z innego źródła wiem, że zadowoleni popijali wodę z cytryną przez rurki. Trochę męczy ich klimat, ale dają radę.

Zdjęcia z wczoraj

2009-07-06T01:58:00.000-07:00

Poniżej parę zdjęć z wczorajszych spektakli. Autorką jest Ania Gondek, z Brave związana od drugiej edycji. Niedługo będzie gwiazdą reportażu, tak bliżej jesieni, teraz na szczęście mamy ją dla siebie.

Niedziela

2009-07-05T16:00:00.000-07:00

Właśnie wróciłam z Theyyam! Od razu uderzyło mnie jedno: te spektakle nie mieszczą się w kategoriach „podoba mi się”, „nie podoba”. Jeśli ktoś przychodzi z takim nastawieniem, to chyba pomylił festiwal. Chyba przede wszystkim kieruje nami ciekawość. Więc idę zobaczyć jak wygląda ten „inny” i czyje imię wzywa. Za ostentacyjne niepatrzenie w kierunku tego, co się wydarza, trochę mi wstyd przed tymi, którzy przyjechali.

Cudowne głosy A Filetty, a raczej brawa na stojąco rozniosły kościół. Do tego Jean Claude powiedział coś, co już zapisałam sobie w kalendarzu pod Sun, 5th of July: Lepiej stać się tym, czego bronisz, niż bronić tego, czym jesteś. Właśnie tak. Ci faceci, ze swoją misją nie mogą być bardziej sensowni.

Jutro lecę na breakdance Ugandy!

Z próby

2009-07-05T15:54:00.000-07:00

Danusia Chałat, która jest wolontariuszką grup Brave Kids podesłała mi parę zdjęć ze wspólnych prób dzieci z Ugandy, Nepalu i Polski. Oto one:

Ploty

2009-07-05T15:51:00.000-07:00

Chodzą plotki, że Marek pojechał na openera. Raczej dementuję, bo wybrałam się w tamte okolice, tylko po to żeby stuknąć samochód i postać w korku od Wejherowa do Gdyni, i Marka nie widziałam. Widziałam za to po przydługim powrocie z tego piekiełka zmęczone, ale uśmiechnięte oczy Nastki, Martę piękną jak zawsze, Matyldę i Karolinę od pijaru zalatane, Miszę na luzie like always, Grześka rozanielonego na A Filetcie i nawet Marka, który wrócił już z openera. Nie widziałam ino obczasów Weroniki, które sobie ponoć sprawiła. Jutro na zebraniu dowiem się więcej istotnych rzeczy. Z tych ważnych – śledźcie drobne zmiany w programie – najlepiej na www albo w centrum festiwalowym i kupujcie bilety, bo powoli się kończą!

Alim

2009-07-02T23:55:00.000-07:00

Dwa lata temu podczas koncertu Alima popłakałam się. Nigdy czegoś takiego nie słyszałam. Jego i Fargany improwizacje przeniosły nas na dwory dawnego Azerbejdżanu, gdzie tradycyjny mugham umilał życie gości. W tych melodiach zawarła się cała skomplikowana historia regionu, naznaczona kulturą Persów, Ormian, Turków... Wieczorem w Kamforze wypatrywaliśmy pięknej córki Alima, ale dopiero po jakims czasie zorientowaliśmy się, że pannie z dobrego domu nie wypada przebywac wśród nieznajomych mężczyzn. Pomysłałam wtedy, że chodząc jedynie na koncerty, oglądając spektakle, dotykamy jedynie powierzchi. Festiwal nie festiwal, ci ludzie, nie zachowują się inaczej niż u siebie...

Popłakałam sie wtedy także dlatego, że tych parę miesięcy przygotowań i pracy zaczęło się materializowac. Więc chyba ze szczęścia. Życzę wszystkim takich pięknych chwil w nadchodzącym tygodniu.

Biuro

2009-07-02T07:58:00.000-07:00

Aż boję sie pisać maile do kogokolwiek z biura, ograniczam się z pytaniami i prośbami. Robi się gorąco. To taki czas, kiedy przychodzą do głowy najgłupsze pytania: dlaczego nie zrobiłam tego wcześniej? Czy dałby się zrobić to inaczej? I dlaczego nagle lista spraw do załatwienia wydlużyła się o parę kilometrów?

Jedna rzecz jest jest pocieszająca – w tym roku nasze biuro jest wygodne jak nigdy dotąd. Pamiętam czasy, kiedy inspekcja pracy, gdyby tylko chciała, zamknęłaby je amen. Przygotowując „Zatopione Pieśni” gnieździlismy się w 8-10 osób w maluśkim pokoiku. Przed „Głosami Azji” większe zebrania były z tyłu teatru, na podwórku. Wtedy też, po raz pierwszy byłam wolontariuszką i oprócz misji w terenie spędzałam czas na telefonie siedząc na parapecie... Teraz, na strychu budynku na Purkyniego, mamy sporo miejsca, ale żeby zebrac tych blisko 70 wolontariuszy wciąż trzeba spotykać się w Sali Gotyckiej.

Oczywiście wszystkie poprzednie edycje festiwalu i warunki w jakich pracowaliśmy wspominam z uśmiechem. Ale uwierzecie, że cieszą mnie kanapy, które w końcu zawitały do biura i porządek jaki tam panuje. Całkiem niezłe fengshui tam mamy.

Teraz parę wspomnień.

2009

2008

2007

2006

Misza

2009-07-02T07:47:00.000-07:00

Samoloty już lądują. To zasługa Miszy. Pokoje, bilety, autobusy, ba, nawet pływajace barki, to wszystko on. Można by go obwołać super-logistykiem gdyby nie nazwał tak genialnej tabeli, która zawiera wszystkie dane o ruchach brave’owych gosci. Klikam na „mnisi”, „wtorek’' wiem gdzie ich szukać. Super.

Granice

2009-06-30T13:04:00.001-07:00

Świat bez granic. Banalne marzenie. Nasze. Ich. Chyba Brave staje się przykładem na to, jak trudno pokonać barierę komunikacji, biurokracji. Najegzotyczniejsi artyści podróżują po świecie. Ci spoza mainstreamu, nieoficjalni, nieznani, nie przekraczają granic swoich wiosek, pustyń, równin. Nie nagrywają płyt. Nie jeżdżą w trasy. Nie dostają wiz. Może nikt nie wierzy, że gdzieś w dalekiej Polsce ktoś w ogóle usłyszał słowo „ahellil’, „imzad”. Otóż słyszał i nawet kupił bilet na występ plemienia Zenete i Tuaregów. Słyszał i poświęcil parę miesiecy, żeby ich przyjazd był możliwy. Nie tym razem. Gdyby cześcią festiwalu uczynić opowieści o tym, ile manewrów wykonano w celu pokonania jednej granicy, nie skończylibyśmy do jesieni. A gdyby jeszcze opowiedzieć o granicach mentalnych, jakie przy okazji trzeba przeskoczyć...

Na stronie festiwalu Matylda zamieściła informacje o artystach, którzy przyjazdą zamiast grup z Algierii. Nie trzeba ich dodatkowo zachwalać – Andreas Andreas Vollenweider i Toumani Diabate to wielcy wirtuozi. Sprawdźcie!

Przywiązałam się do myślenia o wszystkich tych, których staraliśmy się opisać w katalogu. Czuję jakby ktoś wyrwał z niego parę kartek. Lekkim ruchem.

Są

2009-06-29T11:46:00.001-07:00

Wczoraj przyleciały dzieci z Nepalu! Dziś z Ugandy! Strasznie zmęczone i niewyspane. Nepalczycy wciąż przestawiają się na inny czas, zasnęli na podłodze w sali teatru. Ugandyjczycy dopiero dziś odeśpią długi lot z Kampali do Etiopii, stamtąd do Frankfurtu, dalej do Berlina i przejazd do Wrocławia. Nawet na tym ostatnim odcinku szczypały się, żeby nie zasnąć „bo wszystko takie piękne za oknem!”.

Rano dzieciaki z Nepalu razem z Leą Wyler, założycielką ROKPY i czteroosobowa grupa polskich dzieci spotkały się w Autorskich Liceach Artystycznych. Dziewczynki z Polski nie znają angielskiego więc Grzesiek razem z Kają i Jackiem, który będzie uczył je technik cyrkowych, pokazywali całej grupie jak porozumiewać się za pomocą gestów. „Jestem głodny” albo „masz krzaczaste brwi (to do Grześka) – takie były pierwsze zdania brave kids. Zaczęliśmy więc ze sobą rozmawiać!

Po południu dojechały dzieciaki z Ugandy. Czekaliśmy z nimi na przyjazd rodzin. Wszyscy po raz pierwszy lecieli samolotem! Zachwycali się placem Nowy Targ, ale próbowałam ich przekonać, że wiele piękniejszych rzeczy jeszcze przed nimi. Na hasło „aquapark” zaświeciły im się oczy!

Jutro pierwsza wspólna próba. A potem kolejne i tak aż do finału, kiedy wszyscy razem wystąpią na scenie. Zanim jednak do tego dojdzie – aquapark, występ dla dzieci z hospicjum, zoo... wiele pięknych chwil. Pierwsza już za nami – Brave Kids przestało być tylko marzeniem.

Ve.

2009-06-26T04:00:00.000-07:00

Chciałabym, żebyście poznali sprawców Brave. Nie wiem czy oni tego chcą, ale chyba nie mają wyjścia.

Weronika. Ma szerokie kontakty. Z artystami. „Ja mam w odbiorczej 1698 maili plus w drugiej 731” - cytuję. Jej praca to „nieprzerwany strumień korespondencyjny”. Żeby go okiełznać opracowała skomplikowany system memoryzujący, na zdjęciu prezentuję jedynie jego wycinek ze względu na ochronę praw autorskich.

Weronika jest chyba świadoma tego, że jak już wszyscy się zjadą do Wrocławia to będą pytać o Veronique albo Veronicę bo to był ich pierwszy i czasem jedyny kontakt z Brave. A może nie jest?

Brave Kids c.d.

2009-06-25T14:42:00.000-07:00

Nastka z ekipą przez ponad pół roku walczyła o dzieciaki. Chyba nikt przez moment nie wątpił, że się uda. Ale przegraliśmy – Ruanda nie przyjedzie, Nepal będzie w okrojonym składzie, Uganda przyjedzie później, jeden z chłopców zginął w bójce ulicznej...

Nastka napisała dziś: cholernie trudny jest ten projekt. Ale linijkę wyżej napisała, że postaramy się o Ruandę w przyszłym roku.

Brave Kids to projekt przepełniony nadzieją i optymizmem. Harmonogram pobytu dzieciaków jest wypełniony na maksa: występy, aquapark, zwiedzanie. Znalazły się fantastyczne rodziny, które chcą je ugościć, sponsorzy, którzy zapewniają te wszystkie atrakcje. Festiwal wkracza na nową ścieżkę, realnej pomocy, przekraczania granic. Ale nie wszyscy nią podążą.

Pisaliśmy o koszmarze, z jakich te dzieciaki się wydostały, o biedzie na ulicy, wojnie i głodzie. Ale czy ktoś wyobraża sobie naprawdę ten koszmar? Chyba nie jesteśmy w stanie. Koszmar wizowo-paszportowy jest jednak na tyle odczuwalny, żeby poczuć w jakim świecie żyjemy. W świecie, który nie nadąża.

Trudno uwierzyć w sens takiego projektu, jeśli ma się do dyspozycji statystyki, jakąś politykę i ścisłe wytyczne. Te dzieci tak, tamte nie. Te są z niewłaściwego kraju, te mogą nie wrócić, z tymi może być problem. Jeden podpis. Wiele rozczarowanych twarzy.

Za rok nie będzie już takiej "sprzyjającej", okrągłej rocznicy ludobójstwa i tym, którzy mają coś do powiedzenia w tej sprawie, nie będzie tak łatwo udawać, jak bardzo dbają o losy młodych Afrykańczyków.

Very brave kids

2009-06-24T11:30:00.001-07:00

Próbuję wyobrazić sobie coś takiego: urodziłam się w Nepalu, mam 12 lat. Nie mam rodziców ani nikogo bliskiego, mieszkam w sierocińcu. Musimy tu sobie pomagać więc opiekuję się młodszymi dzieciakami. Dajemy radę. Albo: pochodzę z Ugandy, kraju o wielu plemionach i językach. Przez wiele lat toczyła się tu wojna i nadal łatwo wywołać konflikt. Uczę się tańczyć breakdance, bo tylko to nikomu nie przeszkadza. Jak już będę dobrze tańczyć, zostanę B-girl i będę uczyć innych. I jeszcze tak: mieszkam w Ruandzie. Nie pamiętam rodziców, bo zabito ich 15 lat temu w strasznej wojnie. Teraz jest inaczej. Mamy zespół, w którym śpiewamy i tańczymy, wszyscy się przyjaźnimy, choć nie zawsze tak było. Próbuję wyobrazić sobie, że mogę pojechać do Polski, tak strasznie daleko, po to żeby pokazać jak tańczę i śpiewam i żeby poznać inne dzieciaki. Czeka tam na mnie polska rodzina! Będziemy występować dla chorych dzieci, będziemy zwiedzać miasto i zagramy na prawdziwej, dużej scenie. Mnóstwo ludzi przyjdzie nas zobaczyć.

No cóż. Bardzo wierzę, że to się uda. Że wszystkie dzieciaki bez wyjątku dostaną wizy i paszporty i nikt nie będzie piętrzył trudności...

PS

2009-06-24T11:28:00.000-07:00

Mówi, że jest tez złośliwy. Widać.

Oto Marek

2009-06-23T13:27:00.000-07:00

Zajmuje się programem Brave i koordynuje 134456783 rzeczy. Od dwóch lat. Robi to świetnie choć czasami wspomaga się żeń-szeniem.

O Marku tylko dobre rzeczy mogę napisać. Uprzejmy, wyrozumiały, pracowity, dokładny, miły, pomocny. I kiedy tylko nie wpadnę do biura – on tam jest (nie wiem jak nazwać tę cechę?). Podmiot liryczny tej fotografii wygląda jednak tak, jakby go coś trapiło. Czyżby był o krok od wywołania jakiegoś napięcia dyplomatycznego? Marku, kto jak kto, ale Ty nie jesteś do tego zdolny. I nie zamartwiaj się tak bardzo – nawet panafrykański festiwal sztuki ludowej nam Ciebie zazdrości.

حظ سعيد czyli powodzenia!

Katalog

2009-06-22T12:01:00.001-07:00

Już jest! Pachnie jeszcze drukarnią, ale niedługo naciągnie bardziej mistycznego zapachu. Trzeba się tylko wczytać.

Praca nad nim była przyjemnością. Korekta koszmarem, ale daliśmy radę. Sprawdziłam skrzynkę – w ciągu dwóch miesięcy wysłałam 876 maili do recenzentów, tłumaczy, korektorów, autorów tekstów i ludzi Brave. Mnisi z Indii odpowiadali szybciej i konkretniej niż niejeden z nich. Łapałam Annę na Kubie, Grześka w Indiach, Ewana w Londynie, prof. Strumpfa w Dar es Salaam, Dorotę w Warszawie sama krążąc między Olsztynem, Wrocławiem i... Turynem. Wielu z tych, którzy pracowali ze mną nigdy nie widziałam na oczy! Planowałam wspólne spotkanie za pomyślność katalogu, ale jak dowiedziałam się, że jesteście z tak różnych stron, pozostało mi wierzyć, że wpadniecie na Brave.

Nie było łatwo zebrać te wszystkie informacje: na zdjęcia z Algierii czekaliśmy całą wieczność, źródła o plemieniu Zenete, które przez chwilę nie były Zenete, przyjechały z Anglii, tekst z Irkucka dostaliśmy, ale po rosyjsku, wieści o La Kaicie szukałam z laptopem uniesionym nad głową by złapać sieć... itd. Ale jest. I jest obszerny i bardzo zróżnicowany. Oby ciągle się rozwijał, do środka, inside... Mam nadzieję, że choć trochę wprowadzi w kontekst tego, co zobaczymy na Brave. Czytajcie, a później oglądajcie i słuchajcie.

Beti i Dorot – świetne recenzje, Aga – zawsze byłaś, Asia – pozdrowienia dla szkraba, Olga, Agnieszka, Gosia, Ada, Marylka – dzięki za tłumaczenia, Miron – perfect translation, Anna P – shouldn't have worried about the pics, Ewan – thanks for being so precise, Weronika, Marta, Marek, Nastka – wsparcie z biura zawsze na posterunku, prof. Kosiński – przepraszam jeszcze raz za zamieszanie, Peter – thanks for watching Southpark when I was correcting the catalogue and for spelling words, Marcin i Szymon – wielkie dzięki za wyrozumiałość i za to jak katalog wygląda!!! Słowem – świetny zespół:)

Marzenia miss

2009-06-21T03:06:00.000-07:00

Widzieliście "Małą Miss"? Według mnie niegłupi, momentami tragiczny i jednocześnie radosny film. Mała Olive chce wziąć udział w konkursie piękności więc cała rodzina – zaprzeczanie american dream – postanawia ją wesprzeć i zawieźć do oddalonej o 800 mil Kalifornii. Od początku wiemy, że ten cały konkurs to nie najlepszy pomysł, a mała bez makijażu, solarium i lakieru do włosów nie ma szans. Na szczęście w porę to zrozumie, podobnie jak cała rodzina, która dzięki temu ekstremalnemu doświadczeniu, będzie dla siebie znośniejsza. I jest dobrze.

Ale po obejrzeniu dokumentu „Konkurs” Macieja Adamka nie jest mi wcale dobrze, bo tam małe dziewczynki traktują konkurs Mini Miss Polskie zupełnie poważnie, a rodzice je dopingują. Przy okazji te sześcio-, siedmiolatki mówią o swoich największych marzeniach: bycia piosenkarką, aktorką albo emerytką, bo wtedy pieniądze dostaje się za nic. Jak miałam kilka lat i oglądałam w telewizji coś wyjątkowo zawstydzającego to zakrywałam oczy i podglądałam między palcami. Teraz też się na tym złapałam. Dobrze jednak, że pan Adamek miał w sobie tyle cierpliwości i ciekawości by do końca mieć włączoną kamerę. Bo dzieją się przed nią rzeczy niebywałe.

Rozmowa z Panem Adamkiem miała znaleźć się w katalog BF, niestety z kilku powodów tak się nie stało, ale zamieszczam ją tutaj:

Dlaczego zainteresował Pana konkurs Mini Miss Polski?
Chciałem zobaczyć jak to wygląda w Polsce. Czy polski konkurs różni się jakoś od konkursów organizowanych w USA i jakie są motywacje kandydatek.
W jaki sposób zdobywał Pan zaufanie małych bohaterek? Wpuszczają pana przecież do swoich pokoików, tańczą przed kamerą, mówią o marzeniach.
Nie starałem się jakoś specjalnie, po prostu słuchałem cierpliwie co mają do powiedzenia i starałem się je zrozumieć i polubić.
Czy śledził Pan losy którejkolwiek ze swoich bohaterek?
Przez dwa trzy lata po zrobieniu filmu tak, ale później kontakt się urwał. Teraz już nie wiem, co się z nimi dzieje, a to mogłoby być ciekawe.
Jaką rolę odgrywali rodzice dziewczynek podczas kręcenia filmów? Jaki był ich stosunek do wypowiedzi córek?
Przyjąłem zasadę, że rodzice nie uczestniczą w nagrywaniu rozmów i scen z dziećmi.
Oni zresztą nawet nie wyrażali takich chęci. Ale próby oddziaływania na dzieci były. Np. za pierwszym razem dziecko na pytanie „Dlaczego bierze udział w konkursie ?” mówiło, że dla sławy, a za drugim razem, że to taka zabawa. Gdy prosiłem, żeby powiedziało to co naprawdę myśli, to znowu mówiło, że dla sławy. Łatwo było się zorientować, że w międzyczasie rozmawiało z rodzicami, którzy podpowiadali dziecku bardziej dyplomatyczną odpowiedź.
Po obejrzeniu filmu rodzice nie zgłaszali żadnych zastrzeżeń. Raczej pytali dlaczego tak krótko i czy będzie dalsza część.
Skąd sześcio- czy jedenastolatka wie, czego chce w życiu?
To zaskakujące, ale często wie. Najmłodsza z bohaterek miała bardzo sprecyzowane poglądy, z których podśmiewali się nawet rodzice. Ona jednak stanowczo przy nich obstawała.
Na pewno były zaczerpnięte z różnych źródeł, ale ona stworzyła z nich spójną koncepcję swojego przyszłego życia królewny, która będzie mieszkać w hotelu i mieć sługę. W jej wizerunku wszystko układało się w bardzo spójną całość.
Można powiedzieć, że ogromny wpływ na dzieci mają media… A jaką rolę odgrywają rodzice?
Oczywiście rodzice są bardzo ważni, pewnie najważniejsi, ale obecnie dziecko kształtują na równi z telewizorem i komputerem, czasami może nawet mniej. W filmie nie podążałem tropem rodziców, starałem się przyjrzeć przede wszystkim dzieciom, a widzom pozwolić wysnuć z tego własne wnioski. Rodzice mnie nie interesowali.
Czy według Pana, można uchronić dzieci przed modą na piękno, sukces i karierę? Zakaz oglądania telewizora to chyba nie najlepsze wyjście…
Pewnie trochę można, i tu bym widział właśnie rolę rodziców. Dzieci są bardzo bystrymi obserwatorami i stosunek rodziców do sukcesu czy kariery na pewno będzie miał dla nich największe znaczenie. Jeśli dla rodziców najważniejsze jest zarabianie pieniędzy czy robienie kariery to na pewno będzie to miała wpływ na dziecko.... A zmniejszenie roli telewizora w życiu dziecka to z pewnością dobre rozwiązanie.
Dlaczego kult piękna, kult ciała nie przemija?
Nie wiem. Widocznie człowiek lubi oglądać piękne ciała . Trzeba tylko zauważyć, że te kanony piękna się zmieniają. Kiedyś np. była moda na Panie o obfitych kształtach ( znamy je np. z obrazów Rubensa), teraz jest moda na szczupłe.
Dużym problemem jest natomiast dążenie do obowiązującego kanonu piękna za wszelką cenę. Mam tu na myśli np. głodzenie się dziewczyn albo operacje plastyczne (np. przypadek Michaela Jacksona). Ale za tym stoją z reguły poważne problemy psychiczne związane z rodziną, wychowaniem, samoakceptacją , które wyrażają się akurat w ten sposób. Jest to problem bardziej złożony.
Czy ten kult można nazwać religią naszych czasów?
Myślę, że religią naszych czasów jest sława. A piękno może być jednym ze środków do jej zdobycia. Czy Mick Jagger nie jest w oczach fanów kimś w rodzaju Boga ? A piękny to on już chyba raczej nie jest?

Szaman fotografii

2009-06-19T09:36:00.001-07:00

Przyleciały.

Nie wiem jak Ula i Marek, którzy uprawiają wschodnią sztukę mailingu, ale ja nie bardzo wierzyłam, że kiedyś je zobaczę. Ale są. Bardzo piękne kadry, do tego świetnie skopiowane. Na 14 fotografiach, które rozpakowaliśmy w środę, z wyczuciem naświetlono równocześnie pradawne rytuały i dzisiejsze, bliskie ludziom intencje. Naświetlono na kliszy – dodam.

Fotografie Kim Soo-nama (zm. w 2006 r.), które w trakcie Brave zobaczyć można w Galerii Design pokazują zaledwie wycinek pracy tego artysty, który przed ponad 30 lat dokumentował szamańskie rytuały w Azji Wschodniej, głównie w Korei (znane pod nazwą kut). Kiedy w 1971 koreański rząd zainicjował ruch New Village, mający na celu szybką modernizację wsi, wszelkie zjawiska kojarzące się z zabobonami i uwstecznieniem znalazły się na celowniku władz. - Ich hasłem było „pozbyć się strzech i poszerzyć drogi” - wspomina Kin Soo-nam w jednym z wywiadów. - Wielu fotografów zaczęło wówczas dokumentować scenki z życia wieśniaków, bo obawiali się, że nowa kampania wymaże je z krajobrazu. Ale mnie interesowali bardziej ludzie niż więc zacząłem fotografować szamanów. Jak dodaje - kut jest dla niego oknem, przez które spogląda na życie. - Poprzez świętowanie i wiarę ujawnia on ludzkie doświadczenia.

Dorobek Kima jest ogromny, a jego spadkobiercy dzielą się nim bardzo ostrożnie. Nie dość wspomnieć, że dopiero w zeszłym roku obdarzyli słynną bibliotekę nowojorskiego International Center of Photography, jako jedyną w USA, albumem jego prac.

Inside, czyli...

2009-06-19T09:28:00.000-07:00

Poprzedni wpis był testowy, ten powinien już coś obiecać. Będzie dość regularnie i z innej strony bo ze środka. Będzie o odważnych ludziach, tych, którzy przyjadą i tych stąd. O spotkaniu z „innym” i tym, któremu „inny” dziękuje za deszcz. No nic. Spróbuję wniknąć w Brave.

Chodź, zobacz mandalę...

2009-06-17T03:53:00.000-07:00

Kilka lat temu byłam w Dharamsali w północnych Indiach. Zobaczyć Dalajlamę. Zanim mi się to udało spędziłam parę dni na wałęsaniu się po mieście, w tamtym czasie, pełnym turystów. W jednej z przyklasztornych świątyń było zupełnie pusto i cicho. Nie miałam pojęcia jak się tam zachować, starałam się więc chodzić na palcach i nikomu nie zawadzać. Ten ośmiolatek w mnisich szatach podszedł do mnie i wskazał ręką na schody prowadzące do góry. „Come, come”. Idę więc za nim i zastanawiam się, ile i za co będę musiała zapłacić albo jakiego rodzaju pamiątkę zechce mi wcisnąć. Weszliśmy do niewielkiej sali gdzie mnisi usypywali właśnie mandalę. Stanęłam na progu nie wiedząc czy się wycofać czy wtargnąć w środek ceremonii. Chłopak ciągnie mnie za rękaw więc podchodzę bliżej. Nie wierzę, że chcą podzielić się ze mną tak ważną chwilą. Mały pokazuje palcem na mój aparat. Mogę zrobić zdjęcia? Tym mnichom, mandali, w tej świątyni? „Yes, yes”, machają głowami. Przecież każdy, kto uczestniczy w sypaniu mandali, kto chociażby ją obserwuje, kto podzieli się nią w jakikolwiek sposób, uczestniczy w medytacji... Ale wtedy tego nie wiedziałam. Oni natomiast nie wiedzieli skąd przychodzę i w co wierzę, ale podzielili się czymś tak pięknym. I zaufali mi.

„Wszystkie modlitwy świata” już za niecałe 3 tygodnie. Będą sufickie śpiewy, koreański szamanizm, keralski taniec bóstwa, obłaskawiacze duchów z Tanzanii. Wszyscy tu, we Wrocławiu, z ta samą, co mnisi z Dharamsali, ufnością. Dariusz Kosiński w świetnym tekście do katalogu Brave Festival napisał: „Czy rzeczywiście jest możliwe doświadczanie modlitwy na poziomie niejako pozawyznaniowym, które zarazem nie byłoby letnią turystyką kulturową albo egzotyczną mieszanką multi-kulti? Czy możliwe jest zaangażowanie w takie zagadnienia jak modlitwa, rytuał czy liturgia bez wystawiania się na ryzyko oskarżeń o prozelityzm albo o bałwochwalstwo?” Kto to może wiedzieć?

Jak wynika z raportu z ostatniego zebrania: są pieniądze na obiady dla dzieci z Ruandy, Nepalu i Ugandy, wizy w toku, Szczypta Smaku zorganizuje stanowiska fair trade, gość z UNESCO przyjeżdża 10 lipca, ulotki w tym tygodniu, Karolina będzie pisać blog o festiwalu... Nie znamy odpowiedzi na najtrudniejsze pytania, ale ryzykujemy ten „paradoksalny i dziwaczny festiwal modlitw” (znów Dariusz Kosiński).